 |
|
|
zondag 23 maart 2008
Overlijden Eckart Wintzen groot verlies voor de planeet
Het overlijden van Eckart Wintzen laat een grote leegte achter. Dat wordt al snel gezegd als iemand overlijdt, maar Eckart was een heel bijzonder persoon. Een bevlogen en zeer succesvol ondernemer, met wisselend succes als investeerder. Maar bovenal een bijzonder mens.
Hij inspireerde veel mensen die hij aantrok bij BSO om later zelf een onderneming op te zetten. De door hem opgerichte school
Expression heeft al duizenden studenten een zeer bijzondere creatieve opleiding als basis geboden voor een carriere bij bedrijven zoals Pixar. Onwetenden op milieugebied, zoals ik, wist hij zonder overdreven prekerig te zijn te overtuigen van de noodzaak van een andere omgang met het milieu. (Zo leerde ik van Eckart het belang van het bestaan van een soort strooisel, als vervanging van zout.)
Natuurlijk, Eckart was veel commercieler dan hij zich voordeed en wellicht ijdeler dan hij had willen zijn. Zijn goede zakelijke instinct en zijn manifestatiedrang waren, in combinatie met zijn scherpe geest, de belangrijkste redenen van zijn succes. Maar belangrijker nog waren zijn warme persoonlijkheid, humor, zijn nieuwsgierigheid om te blijven leren en zijn belangstelling in andere mensen.
De Volkskrant heeft
een goed portret. Dit is een passage uit
mijn boek uit 2001 over mijn eerste ontmoeting met Eckart.
"Bij terugkomst in Nederland bleek dat Van den Biggelaar nog een potentiële investeerder wist: Eckart Wintzen, oprichter van BSO, op dat moment Nederlands’ meest bekende systeemhuis/IT consultancy dat tegenwoordig - na meerdere fusies en overnames - bekend staat als Atos Origin. Alleen al omdat hij vanaf het prille begin consequent de eerste twee advertentiepagina’s van Wired had gekocht, was ik een fan van hem. Ik kende de reputatie van Wintzen als een hele bijzondere man, een bioloog met veel aandacht voor het milieu, die zijn bedrijf volgens een celstructuur had georganiseerd. Telkens als een onderdeel groter groeide dan dertig mensen, werd er een nieuw bedrijf afgesplitst, een nieuwe cel, om bureaucratie tegen te gaan en flexibiliteit en originaliteit te waarborgen. Het leek me ook een manier om eventuele schaalvoordelen om zeep te helpen, maar in elk geval was Wintzen een zeer gerespecteerd ondernemer die me van grote waarde leek voor het Galaxy-plan.
We zouden ‘gezellig’ een biertje gaan drinken en Van den Biggelaar adviseerde me niet te ‘PTT-netjes’ te verschijnen, oftewel niet weer mijn enige pak uit de kast te halen. ‘Wintzen houdt helemaal niet van dat formele gedoe, dus draag wat je normaal op vrijdagavond draagt.’ En dus verscheen ik met zwarte cowboylaarzen, zwarte spijkerbroek en zwarte leren jas in Wildschut, waar ik werd begroet door Van den Biggelaar en Wintzen, alletwee onberispelijk in pak gestoken. Het bleek dat beiden die dag commissarissenvergaderingen hadden gehad. Ik verontschuldigde me voor mijn verschijning, maar dat was het enige dat Wintzen juist wel okay vond. Van het Galaxy-plan deugde weinig, tenminste van de presentatie. Om te beginnen, zo zei Wintzen, ‘was de boel onleesbaar’. Het lettertype was te klein, de tekst was uitgevuld - wat leidde tot grote lege plekken in sommige regels - en het stuk was met dertig pagina’s veel te lang. Miro had alles op zijn Macje vormgegeven en ik had het allemaal prima gevonden, misschien wat studentikoos met figuren en illustraties, en dat uitvullen, nou ja, Miro had zoveel tijd in dit plan gestopt, zonder er ook maar iets voor terug te krijgen, dat ik het niet over mijn hart zou hebben kunnen verkrijgen om te zeuren over de vormgeving. Maar uit de kritiek van Wintzen leerde ik dat als ik ergens verantwoordelijk voor was, ik geen genoegen moest nemen met iets waarvan ik vond dat het niet helemaal voldeed, alleen om vrienden een genoegen te doen. Desnoods had ik de vormgeving zelf, met veel pijn en moeite, of met iemand anders moeten overdoen.
Door de gebrekkige presentatie was Wintzen zichtbaar zó geïrriteerd, dat de inhoud hem verder weinig wist te boeien. Wat hij ook vond ontbreken was een duidelijke bijlage waarin stond wat van hem werd gevraagd, dat wil zeggen hoeveel geld voor welk aandelenbelang in het bedrijf. Dat waren dingen waar ik gewoon helemaal nog niet over had nagedacht, ook omdat ik niet wist hoe dat soort waarderingen in elkaar staken. Dat zei ik ook tegen Wintzen, die even in gepeins verzonk. Hij leek zeer geporteerd van Van den Biggelaar, maar niet van de PTT. Hij vroeg me wat ik vond van de man die was aangekondigd als algemeen directeur van PTT IMS, Henk Kivits, voormalig oprichter van adviesbureau Intercai. Ik wist dat Wintzen met BSO voor de helft eigenaar van Intercai was geweest en antwoordde naar eer en geweten dat ik Kivits een keer had ontmoet en als zeer vriendelijk had ervaren. Wintzen zei niets en dacht een tijdje na. Toen keek hij me indringend aan en zei op een hele vriendelijke, vaderlijke toon dat hij het niet ging doen, maar mij wel oprecht veel succes wenste. Hij voegde eraan toe dat ik goed moest opletten, groette Van den Biggelaar en stapte in zijn Renault Clio. Zo goed als ik me in LA had gevoeld, zo slecht voelde ik me nu. Ik was heel duidelijk gewezen op mijn zakelijke tekortkomingen en had voor het eerst het gevoel dat ik gewoon veel te licht was voor dit niveau."
Zeven jaar later investeerde Wintzen alsnog ruim een miljoen in een bedrijf dat ik had opgericht, hetgeen we binnen een jaar moesten sluiten. 'Verdomde jammer jongen, goed geprobeerd' zei Eckart. 'Rust lekker uit en kijk dan verder. Wil je niet een tijdje op mijn huis passen in Berkeley?' Een miljoen van iemand verliezen en vervolgens in zijn prachtige villa met uitzicht over de hele Bay Area mogen wonen, dat blijft me altijd bij.
Eckart Wintzen was, het zal de komende tijd nog heel vaak herhaald worden, een bijzonder mens.
zondag 23 maart 2008 - 12:53 uur | rubriek: Economie
Reageer
|
|
 |
